Overslaan en naar de inhoud gaan
Klaas van der Vloed voor de Alberdina in de Amsterdamse Museumhaven.
Klaas van der Vloed voor de Alberdina in de Amsterdamse Museumhaven. “Het was een spannende tocht”. Foto Heere Heeresma jr.
Vier jaar met een Nederlandse riviersleepboot op de Middellandse Zee

“Een lekker, stoer schip”

Klaas van der Vloed en zijn vrouw Mariet hebben vier jaar met hun sleepboot Alberdina op de Middellandse Zee gevaren. In september varen ze opnieuw naar de Mediterranee.

Heere Heeresma jr.

Klaas van der Vloed (1942) is een zeiler van oorsprong. Op een mahoniehouten Sparkman and Stevens, een one-off van 36 voet, maakte hij jarenlang grote zeereizen en heeft hij vele wedstrijden gezeild, zoals de Fastnet Race. “Maar mijn lieve echtgenote vond dat wat minder leuk”. De zeilboot ging eruit en Klaas ging op zoek naar een motorboot. Hij moest er zowel op de rivieren als langs de kust mee kunnen varen. In 2002 vond hij op internet de sleepboot Alberdina. “Een stoer, lekker schip”. Hij wilde het naar eigen ontwerp verbouwen, maar op aanraden van zijn vrouw Mariet huurde hij naval architect André Hoek in. De Alberdina werd onder SI verbouwd. “Het is een riviersleper, maar alle luiken aan dek kunnen gekneveld waterdicht afgesloten worden en bij alle ingangen zijn hoge drempels ingebracht. En zo zijn we in 2004 rond Pasen vertrokken uit Monnikendam zonder dat we al te veel proefvaarten hadden gemaakt en zijn in vijftig dagen naar het eiland Evvia in Griekenland gevaren”.

De Alberdina (16,66 x 4,25 meter, 150 pk Bohn & Kähler) werd onder haar huidige naam in 1937 bij Bijlsma in Wartena gebouwd. Ze heeft ook Andreas en De Rupel II geheten en in de Tweede Wereldoorlog fungeerde zij als aandrijving voor een veerpont. Klaas denkt dat hij de vierde of vijfde eigenaar is. De originele motor was een Benz 1-cilinder, die eind veertiger, begin vijftiger jaren werd vervangen door een Bohn & Kähler KR 128 D. “Van dit type is er niet een meer die draait. Een jaar of twee geleden heb ik een hoogleraar van de Deutsche Maschinenbauhochschule met studenten aan boord gehad. Hij heeft gekeken en geluisterd en was helemaal ondersteboven. Hij zei: ‘Meneer, dit is de enige in de wereld die er nog is’”.

Machinegeweren

De reis naar Evvia ging over de Donau. Klaas en Mariet kregen onderweg gezelschap van vrienden uit de zeilerij. “Ik heb geen Rijnpatent, dus we hebben een loods genomen om de Rijn over te gaan”, vertelt Klaas. “Op de Main en de Donau mocht ik zelf varen”. Ze hebben veel plezier gehad van de Donaukaarten van Pierre Verberght. Hoewel de Muur al in 1989 was gevallen, voelde het niet zo. “Er was enorme grensbewaking met torens met machinegeweren en je moest kiezen of je aan de Bulgaarse of de Roemeense kant van de rivier wilde varen. Het was een spannende tocht”. Wat was het spannendste land? “Servië was heel vervelend. Daar hebben we veel problemen gehad, ze waren erg onaardig tegen ons. Ze waren heel erg op geld uit en heel formeel. Er zijn geen havens, je kon alleen op pontons afmeren. Dan legde je aan en riepen ze: ‘1000 dollar, meneer’. Ja, dikke neus! Dan gingen we verder”. 

Hun spannendste avontuur beleefden ze in het Kroatische Vukovar. “We kwamen zaterdagavond binnen. Je moest je melden bij de politie met een ordner aan papieren. We hadden alle stempels en alles in orde. De volgende morgen wilden we op tijd weg, maar op zondag was de douane dicht. Ik denk: dikke neus. Ik start de motor en we zijn weg. Stroomafwaarts. Na een paar uur begint de marifoon te kraken. In alle Slavische talen werden we aangeroepen. Ik heb in het Engels, Frans en Duits geantwoord – geen enkele reactie. Toen kwam er een speedboat met een noodgang de rivier af met een kerel met een machinegeweer voorop”. De Alberdina moest terug naar Vukovar. “Het stroomde hard. Een uur naar beneden is drie uur naar boven. Wat was er aan de hand? We waren weggevaren zonder uit te klaren. Ik zei: geef dat stempeltje maar. Nee, het werd een rechtszaak. Ik moest dezelfde dag voorkomen. Toen werd ik in het cachot gestopt, de bemanning mocht aan boord blijven. Een maatje van mij wou grappig zijn en bracht ‘In Europa’ van Geert Mak. Zó’n pil, dan kon ik wat lezen. Uiteindelijk werd ik voorgeleid en na ontzettend veel geneuzel veroordeeld tot een boete van het wereldbedrag van tien euro. Dus ik trok mijn portemonnee: hier heb je tien euro, de rozen! Nee, zo ging dat niet. Ik moest de volgende dag bij de lokale bank tien euro omwisselen en storten op een rekening en het stortingsbewijs laten zien bij de rechtbank. Fantastisch!”

De Alberdina bij het Griekse eiland Ithaka. “Ik zoek slecht weer niet op”. Foto archief Klaas van der Vloed
De Alberdina bij het Griekse eiland Ithaka. “Ik zoek slecht weer niet op”. Foto archief Klaas van der Vloed

 

Dolfijnen

Klaas en Mariet bewaren goede herinneringen aan de mooie Donaudelta. Ze staken vanaf Solina in een keer de Zwarte Zee over naar Istanboel, een reis van drie dagen. Klaas en een zeilvriendje wisselden elkaar om de twee uur af aan het roer. Het was windkracht 5 tot 6. Hoe hield de Alberdina zich? “Goed. Bij een beetje zeegang staat het achterschip onder water en hij rolt als een gek, de boeiing gaat water scheppen, dus je moet zorgen dat de kop in de wind blijft. Ik zoek slecht weer niet op. Als het hard gaat waaien, gaan we de haven in”. 

Bij het binnenvaren van de Bosporus kregen ze een escorte van tientallen dolfijnen, terwijl de havendienst via de marifoon wilde weten wie hun sleepagent was. Klaas’ antwoord dat ze voor hun plezier voeren bevredigde kennelijk niet, want op hun ligplaats reed een mysterieuze fietser zo vaak langs de Alberdina dat Klaas vroeg of hij soms kon helpen. Het bleek een Nederlander te zijn die voor een Turks sleepbedrijf werkte en door zijn baas was gestuurd om polshoogte te nemen. Nadat Klaas had uitgelegd dat hij geen concurrent was, kwam de Turkse baas zelf en nam de opvarenden van de Alberdina mee uit eten.

Sète

Na vijftig dagen werd Evvia bereikt. Klaas en Mariet verkochten hun Nederlandse huis en bleven tot 2008 in de Middellandse Zee rondvaren. Ze voeren langs de Griekse eilanden en de Turkse en Italiaanse kust. Vervolgens voeren ze bij Marseille naar binnen en bleven nog anderhalf jaar in Avignon liggen. Onlangs verrichtte Klaas een revisie aan de Bohn & Kähler en komende september vertrekt de Alberdina op uitnodiging van de Franse overheid naar Sète voor het festival Escale à Sète dat in april 2020 plaatsvindt en een Nederlands tintje krijgt. Vanwege zijn ervaring is Klaas gevraagd een convooi van vijf historische bedrijfsvaartuigen door de Franse binnenwateren te leiden. Op 14 juli zijn deze schepen in de Leuvehaven in Rotterdam om de Franse nationale feestdag te vieren.

 

leaderboard