02-05-2019
De Amsterdamse rondvaartreder Frans Heijn constateert totale chaos bij de gemeente Amsterdam bij het bepalen van het nieuwe vergunningenbeleid voor de rondvaart.
Heere Heeresma jr.
Grote onzekerheid onder eigenaren van Amsterdamse rondvaartboten nu de gemeente alweer het vergunningenstelsel op de schop wil nemen. Een eerder plan daartoe werd in 2017 door de Raad van State afgeschoten. Nu probeert wethouder Sharon Dijksma (PvdA) het opnieuw. Het komt erop neer dat alle 471 vergunningen worden ingetrokken, waarna er 550 vergunningen verloot gaan worden. Het is voor de huidige vergunninghouders volstrekt onzeker of hun boot weer een vergunning krijgt. Overigens is het opmerkelijk dat er 79 vergunningen bijkomen, terwijl de gemeente de overlast op het water zegt te willen terugdringen.
Frans Heijn is met zijn rederij Electric Boats Amsterdam eigenaar van twee salonboten, een snelle open boot en een sloep, alle elektrisch voortgedreven. Daarnaast is hij voorzitter van de Verenigde Rederijen Amsterdam (VRA), waarin 42 Amsterdamse rondvaartondernemers vertegenwoordigd zijn. Heijn heeft geen goed woord over voor de wijze waarop het nieuwe vergunningenbeleid tot stand komt. “We hebben bijna een jaar lang geen inspraakmogelijkheden gehad. Het kwam nooit op de agenda, het werd altijd uitgesteld. Nu ligt de Nota Varen Deel 1 er. Die is 8 januari officieel ingegaan met terugwerkende kracht, wat een beetje vreemd is, en de Nota is een lege huls. Heel veel dingen in Nota Deel 1 moeten nog uitgewerkt worden in Nota Deel 2. Bijvoorbeeld, op- en afstapplaatsen en ligplaatsen, een essentieel onderdeel van het vergunningsbeleid. Dat zou 4 april besproken worden in bestuurlijke overleggen, maar dat is afgezegd door de wethouder. Niemand weet wat het beleid daarvoor wordt”.
Voor het nieuwe vergunningenstelsel wil de gemeente vier segmenten rondvaartboten, vertelt Heijn. Volgens de Richtlijnen Uitgifte Passagiersvaartvergunningen van 26 maart 2019 komen er 140 vergunningen voor boten van ‘circa 50’ personen, 90 voor boten onder de 50 personen, 140 voor onbemande boten en 75 voor ‘historische en beeldbepalende’ boten. Dat komt dus neer op 445 vergunningen, 55 minder dan de beloofde 550 en 26 minder dan de huidige 471. “Mijn zoon van drie kan beter rekenen”, schampert Heijn. “Het is één grote chaos. Het is totaal de vraag of je historisch én beeldpalend moet zijn, er zijn allemaal tegenstrijdige berichten daarover. We weten dat er plaats is voor 35 historische boten, maar of dat de historische boten zijn die nu varen is niet gegarandeerd”.
Terugverdientijd
Wie beoordeelt eigenlijk of een boot historisch en beeldbepalend is? “Is nog niet bekend. Wij hebben voorgesteld het door de Federatie Varend Erfgoed Nederland te laten doen. Laat het vooral niet de gemeente doen, want dat is keer op keer misgegaan. Rapporten van Deloitte en de Rekenkamer bevestigen dat. Alleen heeft de gemeente er een enorme hekel aan om de controle uit handen te geven, dus die willen dat zelf gaan doen”.
Heijn wijst erop dat de Grachtenmonitor, de jaarlijkse rapportage over de Amsterdamse binnenwateren, dit jaar niet in het eerste kwartaal wordt bekendgemaakt, maar pas in het najaar. “Maar ja, nu hebben we geen gegevens over 2018 waarop het beleid gemaakt moet worden”. Als alternatief komt de gemeente met een rapport op basis van gegevens die door werkstudenten zonder nautische kennis op twee weekenden in de zomer zijn genoteerd. “Het was meer dan 25 graden en nog voor de vakantie, dus iedereen die een bootje had zat op het water. Dus ja, dan is het iets drukker. Aan de ene kant van een brug zag een student 18 bijna-aanvaringen en een file en de student aan de andere kant dacht dat het eigenlijk wel meeviel”.
Een ander rapport waarop de gemeente zich baseert schat op grond van allerlei twijfelachtige parameters de terugverdientijd van een historische salonboot op zeven jaar. “Hoezo terugverdienen?”, fulmineert Heijn. “Een historische salonboot verdien je niet terug, die behoud je. Als je er ieder jaar dertigduizend euro aan onderhoud in stopt blijft hij bestaan. De Notre Dame is ook niet terugverdiend. Maar dit betekent wel dat nieuwe vergunningen straks voor zeven jaar gaan gelden. Dan moet je hem in zeven jaar helemaal terugverdienen, want daarna houdt het op en mag iemand anders weer meeloten. Het is een totale vernietiging”.
Hartkloppingen
Als enig lichtpuntje ziet Heijn dat de gemeente niet alle vergunningen tegelijk gaat intrekken, maar om de twee jaar in gedeelten. “Maar de onzekerheid is nu zó groot bij de mensen. Ze hebben hartproblemen, gaan naar de psychiater, hebben zelfmoordneigingen. De gemeente vindt het vervelend dat je de dingen emotioneel maakt, maar zo is het nou eenmaal. We zijn met 42 rederijen en er zijn mensen die er helemaal doorheen zijn na de vorige keer. En nu begint alles opnieuw. Die mensen liggen er letterlijk elke nacht van wakker. Zelf heb ik af en toe hartkloppingen. De vorige keer was het boven de 300 en nu de plannen rond zijn 200, dus het gaat iets beter. En het levert niet alleen stress op bij de reders, ook bij de ambtenaren die dit uit moeten voeren. Alle goeie ambtenaren, alle mensen die nog enigszins kennis hadden van nautische zaken zijn of met vervroegd pensioen of ziek geworden”.
Heijn denkt dat het onderscheid tussen boten met meer of minder dan 50 personen net zo willekeurig is als het onderscheid tussen boten groter of kleiner dan 14 meter bij de vorige, bij de Raad van State gestrande poging om het vergunningenstelsel te veranderen en daarom voor de rechter geen schijn van kans maakt. “Het is een juridische gatenkaas. Als je dit naar de rechter brengt veegt hij de vloer ermee aan”.
De Amsterdamse rondvaartreder Frans Heijn constateert totale chaos bij de gemeente Amsterdam bij het bepalen van het nieuwe vergunningenbeleid voor de rondvaart.
Heere Heeresma jr.
Tags